ಟಿವಿ –9 ಪ್ರಕರಣ: ಏಟು ಬುಡಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದರೆ ಸದ್ದೇ ಬೇರೆ

ಏಟು ಬುಡಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದರೆ ಎಂಥ ಸದ್ದು ಬರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಟಿವಿ–9ನ ಕುಟುಕು ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆ ಪ್ರಸಂಗ ನೋಡಿದರೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ.
ಅಂದಹಾಗೆ ಈ ಬರಹ ಟಿವಿ–9ಗೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ. ಪತ್ರಕರ್ತರೆಂಬ ಹುದ್ದೆಯ ಮುಖವಾಡ ಧರಿಸಿರುವ ನಮ್ಮಂಥ ಎಲ್ಲ ನೌಕರರಿಗೆ ಅನ್ವಯಿಸುವ ಅನುಭವ ಆಧಾರಿತ ಮಾತು.
ನೋಡಿ ಟಿವಿ –9 ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ಇತರ ಸುದ್ದಿವಾಹಿನಿ, ದಿನಪತ್ರಿಕೆಯ ಪತ್ರಕರ್ತರು ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಏಟು ತಿಂದ, ಅವಮಾನಕ್ಕೊಳಗಾದ ಪ್ರಕರಣಗಳು ದಿನನಿತ್ಯ ಎಂಬಂತೆ ವರದಿಯಾಗುತ್ತವೆ. ಇಂಥ ಪ್ರಕರಣಗಳಲ್ಲಿ ಆಯಾ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ವರದಿಗಾರರ ಸುರಕ್ಷತೆ ಬಗ್ಗೆ ಎಷ್ಟು ಕಾಳಜಿ ವಹಿಸಿವೆ? ಪತ್ರಿಕೆಯಾದರೆ ಅಬ್ಬಬ್ಬಾ ಎಂದರೆ ಒಂದು ಕಾಲಂ ಸುದ್ದಿ, ಟಿವಿಯಾದರೆ ಒಂದು ಹತ್ತಿಪ್ಪತ್ತು ಸೆಕೆಂಡ್‌ಗಳ ದೃಶ್ಯಗಳ ಓಟ ಅಷ್ಟೇ. ಮುಂದೇನಾಯಿತು? ಗೊತ್ತೇ ಇಲ್ಲ. ಕನಿಷ್ಠ ದೂರು ದಾಖಲೆ ಮಾಡಿದ್ದಾದರೂ ಎಷ್ಟಿದೆ?
ಕೆಲವು ಪ್ರಸಂಗ ಉದಾಹರಿಸುತ್ತೇನೆ.
2006ರಲ್ಲಿ ಮಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಬಟ್ಟೆ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಯುವತಿಯರನ್ನು ಮುಸ್ಲಿಂ ಯುವಕರು ಪ್ರವಾಸ ಕರೆದೊಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಸುದ್ದಿ ತಿಳಿದು ಹಿಂದೂ ಸಂಘಟನೆಗಳು ಆ ಪ್ರವಾಸಿ ಬಸ್ಸನ್ನು ತಡೆಗಟ್ಟಿ ಹಾನಿ ಮಾಡಿದರು. ಯುವಕರ ಮೇಲೆ ಹಲ್ಲೆಯೂ ನಡೆಯಿತು. ಘಟನೆಯನ್ನು ಚಿತ್ರಿಸಿದ ಸ್ಥಳೀಯ ಟಿವಿ ಕ್ಯಾಮೆರಾಮನ್‌ಗೆ ಚೂರಿಯಿಂದ ಇರಿದರು. ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಕಸಿದರು. (ಅದನ್ನು ನೇತ್ರಾವತಿ ನದಿಗೆ ಎಸೆದಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಸುದ್ದಿಯೂ ಇದೆ) ಕೊನೇ ಪಕ್ಷ ಆ ಹುಡುಗ ದೂರು ದಾಖಲಿಸುವ ಧೈರ್ಯ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ನಾಳಿನ ಬಗ್ಗೆ ಅವನಿಗೆ ಧೈರ್ಯವಿಲ್ಲ.
* ದಾವಣಗೆರೆಯಲ್ಲಿ ಕಾರಿನೊಳಗಿಟ್ಟಿದ್ದ ಲ್ಯಾಪ್‌ಟಾಪ್‌ ಕಳವಾದಾಗ ಅದರ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಹೊರಿಸಿ ವರದಿಗಾರನ ಸಂಬಳದಿಂದ ಕಡಿತಗೊಳಿಸಿ ಕೊನೆಗೆ ಆತನನ್ನೇ ಹೊರದಬ್ಬಿದ ಘಟನೆಯೂ ನಡೆದಿದೆ.
* ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಪಿಎಸ್‌ಸಿ ಪರೀಕ್ಷಾ ಅಕ್ರಮಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ ವಿಡಿಯೋ ಚಿತ್ರಿಸಿದ ನನ್ನ ಸಹಪಾಠಿ ಗೆಳೆಯನ ಮೇಲೆ ಹಲ್ಲೆ ನಡೆಯಿತು. ಆತ ದೂರು ನೀಡಲು ಮುಂದಾದಾಗ ಸಂಸ್ಥೆಯವರೇ ತಡೆದು, ರಾಜಿಯಾಗು ಮಾರಾಯ. ಇಲ್ಲದ ರಗಳೆಯೇಕೆ ಎಂದು ಮನವೊಲಿಸಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಅಕ್ರಮ ಎಸಗಿದವರು ಸುಮ್ಮನಿರದೆ ಇಲ್ಲದ ಕೇಸುಗಳನ್ನು ಜಡಿದರು. ಕೊನೆಗೂ ಈತನೊಬ್ಬನೇ ಸ್ವಂತ ಖರ್ಚಿನಿಂದ ಕೋರ್ಟ್‌ಗೆ ಅಲೆದಾಡಿ ಪ್ರಕರಣ ಬಗೆಹರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಯಿತು. ಆತ ಆಗ ಇದೇ ಟಿವಿ–9 ಸಂಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿದ್ದ.
* ಕೊಪ್ಪಳ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಕಾರಟಗಿಯಲ್ಲಿ ಸಚಿವ ಶಿವರಾಜ ತಂಗಡಗಿ ಅವರ ಸಹೋದರನ ಮನೆಯ ಮುಂದೆ ‘ವಾಕ್‌ಥ್ರೂ’ ಹಾಗೂ ವಿಡಿಯೋ ಚಿತ್ರೀಕರಣ ಮಾಡಿದ ಪಬ್ಲಿಕ್‌ ಟಿವಿಯ ವರದಿಗಾರ ಮುಕ್ಕಣ್ಣನಿಗೆ ತಂಗಡಗಿ ಬೆಂಬಲಿಗರು ಹಲ್ಲೆ ನಡೆಸಿದರು. ಆದರೆ, ಅಂದೂ ಮುಕ್ಕಣ್ಣ ಅಸಹಾಯಕನಾಗಿದ್ದ. ಸಂಜೆ ಟಿವಿಯ ಮುಖ್ಯಸ್ಥ ಎಚ್‌.ಆರ್‌. ರಂಗನಾಥ್‌ ತಮ್ಮ ವಾಹಿನಿಯ ‘ಬಿಗ್‌ ಬುಲೆಟಿನ್‌’ ಎಂಬ ಏಕಪಾತ್ರಾಭಿನಯದಲ್ಲಿ ಅದೊಂದು ರೋಚಕ ಹಾಸ್ಯಭರಿತ ಘಟನೆ ಎಂಬಂತೆ ನಿರೂಪಿಸಿದ್ದರು. ನೋಡಿ ಮೈಎಲ್ಲಾ ಉರಿದುಹೋಯಿತು.
* ಗಂಗಾವತಿ ತಾಲ್ಲೂಕಿನ ಗ್ರಾಮಾಂತರ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಕುವೆಂಪು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ದೂರ ಶಿಕ್ಷಣ ಪರೀಕ್ಷಾ ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಪರೀಕ್ಷಾ ಅಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಚಿತ್ರಿಸಿದ ಟಿವಿ–9 ಕ್ಯಾಮೆರಾಮನ್‌ ಮಾರುತಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ಆ ದಂಧೆಕೋರರು ಎಳೆದಾಡಿದ್ದರು. ಟಿವಿ ಸಂಸ್ಥೆಯಿಂದ ಸಾಂತ್ವನ ಬಿಟ್ಟರೆ ಅದೊಂದು ಹೈಪ್‌ ಆಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ದೂರು ದಾಖಲಂತೂ ದೂರದ ಮಾತು.
* ಹಲವಾರು ಕಡೆ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು. ವರದಿಗಾರರ ಕರ್ತವ್ಯಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿಪಡಿಸುವುದು, ಅವಾಚ್ಯ ನಿಂದನೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಾವು ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೇಬೇಕು. ಕ್ಯಾಮೆರಾ, ಸಂಸ್ಥೆಯ ಯಂತ್ರೋಪಕರಣಗಳಿಗೆ ವಿಮೆ ಇದೆ. ಆದರೆ, ನಮಗೆ?
ಯಾವ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಆಡಳಿತವೂ ಕಾಳಜಿ ವಹಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಖಾತ್ರಿ ಇಲ್ಲ. ಅವುಗಳಿಗೆ ಕೋರ್ಟು, ಕಚೇರಿಯ ರಗಳೆ ಬೇಡವೇ ಬೇಡ. ವಿಪರೀತ ರಿಸ್ಕ್‌ ಬಂದರೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಕಾಸು ಬಿಸಾಕಿ ಕೈತೊಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಸುಮ್ಮನೆ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದ ಬೃಹತ್‌ ಐಡಿಯಾಲಜಿಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ ಅಷ್ಟೇ.
ಹಾಗಾದರೆ, ಡಿಕೆಶಿ ವಿರುದ್ಧ ಸ್ಟಿಂಗ್‌ ಆಪರೇಷನ್‌ ಪ್ರಕರಣ ಇಷ್ಟೊಂದು ಸದ್ದು ಮಾಡಿತು ಏಕೆ? ಅದಕ್ಕೇ ಹೇಳುವುದು ಏಟು ಬುಡಕ್ಕೇ ಬೀಳಬೇಕು ಅಂತ.
* ಟಿವಿ 9 ಕುಟುಕು ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಯ ಮೊದಲ ಆರೋಪಿ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಮುಖ್ಯಸ್ಥ ಮಹೇಂದ್ರ ಮಿಶ್ರಾ. ಈಗ ಅವರನ್ನು ಬಚಾವ್‌ ಮಾಡಲು ಈ ನಾಲ್ಕು ದಿನಗಳಿಂದ ಇಷ್ಟೊಂದು ಹೈಪ್‌ ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇದೆ. ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಇದು ಪತ್ರಕರ್ತರ ಮೇಲೆ ಕಾಳಜಿಯೇ ಆಗಿದ್ದಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ಬಾರಿ ಮಾರಣಾಂತಿಕ ಹೊಡೆತ ತಿಂದ ನಿಷ್ಠಾವಂತ ವರದಿಗಾರ, ಕ್ಯಾಮೆರಾಮನ್‌ಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಕಾಳಜಿ ಏಕೆ ತೋರಲಿಲ್ಲ? ಅದನ್ನೂ ಒಂದು ಟಿಆರ್‌ಪಿ ತಂತ್ರವನ್ನಾಗಿಯಷ್ಟೇ ಬಳಸಿಕೊಂಡರು ಏಕೆ? ಆ ಪ್ರಕರಣಗಳು ಏಕೆ ದಿನಗಟ್ಟಲೆ ಹೈಪ್‌ ಆಗಲಿಲ್ಲ? ನೋಡಿ ಇಲ್ಲಿ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದ ಅಳಿವು ಉಳಿವಿನ ಪ್ರಶ್ನೆ ಬಂದೇ ಇಲ್ಲ!
* ಪಾಪ ಬಲಿಪಶುಗಳಾಗಿರುವ ಮುಗ್ದ ಪತ್ರಕರ್ತರ ಬಗ್ಗೆ ವಿಷಾದ, ಬೇಸರವಿದೆ.
* ಮಹಿಳಾ ಪತ್ರಕರ್ತೆಯ ಮೇಲೆ ದೌರ್ಜನ್ಯ (ಯಾವುದೇ ಸ್ವರೂಪದ್ದಿರಲಿ) ನಡೆದಿದೆಯೋ ಇಲ್ಲವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಒಂದು ವೇಳೆ ನಡೆದಿದ್ದರೂ ಅಂಥ  ಹೆಣ್ಣುಮಗಳೊಬ್ಬಳ ಒಟ್ಟಾರೆ ಬದುಕಿಗೆ ಕೆಟ್ಟ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುವ ವಿಷಯನ್ನು ಟಿಆರ್‌ಪಿ ಗುರಿಯಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು, ಅದನ್ನೂ ಒಂದು ಅನುಕಂಪವನ್ನಾಗಿ ನಗದೀಕರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅಕ್ಷಮ್ಯ.
* ಇದೀಗ ಡಿಕೆಶಿಯೇ ಹೀರೋ ಆಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಏಕೆಂದರೆ ನಿರಂತರ ನೆಗೆಟಿವ್‌ ವರದಿಗಳನ್ನು ಬಿಂಬಿಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರೆ ವೀಕ್ಷಕರೂ ನಮಗಿಂತ ಬುದ್ಧಿವಂತರಿದ್ದಾರೆ. ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ಇದೇ ಪ್ರಕರಣದಿಂದ ಡಿಕೆಶಿಗೆ ಪ್ರಚಾರ ದೊರೆತು, ಅವರ ಮೇಲೇ ಜನರಿಗೆ ಕರುಣೆ ಮೂಡುವುದು ಖಚಿತ.
* ಇಂಥ ಘಟನೆ ನಡೆದಾಗ ಎಲ್ಲ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಒಟ್ಟಾಗಿ ನಿಂತು ತಿರುಗಿ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದರೆ ಕಥೆಯೇ ಬೇರೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಕೇವಲ ಪತ್ರಿಕಾ ಸಂಘಟನೆಗಳು ಖಂಡನೆಗಳ ಮಂಡನೆ ಮಾಡಿ, ಒಂದಿಷ್ಟು ಗದ್ದಲ ಎಬ್ಬಿಸಿ ಸುಮ್ಮನಾದವು ಅಷ್ಟೆ. ಸಂಕಷ್ಟದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಟಿಆರ್‌ಪಿ, ಮಾರುಕಟ್ಟೆ, ವಾಣಿಜ್ಯ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಬದಿಗಿಟ್ಟು ಒಂದಾಗಲೇಬೇಕು ಎಂಬ ಕನಿಷ್ಠ ಪ್ರಜ್ಞೆಯೂ ಇತರ ವಾಹಿನಿಗಳಿಗೆ ಹೊಳೆಯಲಿಲ್ಲವೇ? ನಾಳೆ ನಿಮ್ಮ ಮನೆಗೂ ಈ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬರುವುದಿಲ್ಲವೇ? ಹೌದು, ಇಲ್ಲಿಯೂ ಏಟು ಬುಡಕ್ಕೆ ಬೀಳಬೇಕು. ಆಗ ಅದರ ಸದ್ದೇ ಬೇರೆ.
ಕೊನೇ ಪಕ್ಷ ಜನಶ್ರೀ ಮತ್ತು ಸುವರ್ಣ ನ್ಯೂಸ್‌ ಒಂದಿಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಮೀಸಲಿಟ್ಟವು ಎಂಬುದು ಸಮಾಧಾನಕರ.
* ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ್ದನ್ನೇ ಹೇಳಿ ವಿಷಯದ ತಲೆಬುಡ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೇ ಪ್ರಚಾರ ಪ್ರಿಯರು, ‘ಹೋರಾಟಗಾರರು’ ಮೈಲೇಜ್‌ ಪಡೆದುಕೊಂಡರು. ಚಾನೆಲ್‌ಗೂ ಟೈಂಪಾಸ್‌ ಆಯಿತು. ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ವಾಚಾಳಿತನ, ಆರೋಪ –ಪ್ರತ್ಯಾರೋಪಕ್ಕೂ ವೇದಿಕೆಯಾಯಿತು.
* ನಾವು ಎಂಥ ‘ ಹುಲಿ’, ‘ಸಿಂಹ’ಗಳೇ ಆಗಿರಲಿ. ನಮ್ಮನ್ನು ಮೀರಿದ, ಬಲಿಷ್ಠವಾದ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿ ಕಾನೂನು ಮತ್ತು ಸರ್ಕಾರ ಎಂಬವು ಇವೆ. ಸರ್ಕಾರದಲ್ಲಿರುವವರು ಕಾನೂನಿನ ಕೈಗಳನ್ನು ತಮಗೆ ಬೇಕಾದಂತೆ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ, ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ನೌಕರಿ, ಅದರಿಂದ ಬರುವ ಗಳಿಕೆಯೊಳಗೇ ಜೀವಿಸುವ ನಮ್ಮಂಥವರು ‘ದೊಡ್ಡವರ’ ಗಾಳಕ್ಕೆ ಬೀಳುವ ಮುನ್ನ ಎಚ್ಚರವಿರಬೇಕು. ಬ್ರೇಕಿಂಗ್‌ ನ್ಯೂಸ್‌ ಕ್ರ್ಯಾಕಿಂಗ್‌ ನ್ಯೂಸ್‌ ಎಂಬ ತಗಡು ಸುದ್ದಿಗಳಿಂದ ದೇಶ ಉದ್ಧಾರವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
* ಟಿವಿ ವಾಹಿನಿಗಳ ಮೇಲೆ ನನ್ನ ಆಕ್ರೋಶವಲ್ಲ. ಸಮಾಜ ತಿದ್ದಿದ, ಮಳೆ, ಗಾಳಿ, ಪ್ರವಾಹ, ಅಪಘಾತದಂಥ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನಿರಂತರ ಮಾಹಿತಿ ನೀಡಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ನೆರವಾದ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸಿ ಬೆಳಕು ಚೆಲ್ಲಿದ ಸಾವಿರಾರು ಉದಾಹರಣೆಗಳೂ ಕಣ್ಣಮುಂದಿವೆ. ಆದರೆ, ಮೊದಲು ನಮ್ಮ ಸುರಕ್ಷೆ ಬಳಿಕ ಊರವರ ಕಾಳಜಿ ಇರಲಿ. ಹಾ, ಸುದ್ದಿ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಅಡ್ಡಹಾದಿಯೂ ಬೇಡ.

                                                                                                                                ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ
                                                                                                                                         
                                                                                                                                ಶರತ್‌ ಹೆಗ್ಡೆ, ಕಡ್ತಲ

5 ವರ್ಷಗಳ ಕ್ಯಾಸೆಟ್‌ ರಿವೈಂಡ್‌ ಮಾಡುತ್ತಾ...

ಹಾ... ನೌಕರಿಗೆ ಸೇರಿ ಮೊನ್ನೆಗೆ (ಮಾರ್ಚ್‌ 9) ಭರ್ತಿ 5 ವರ್ಷ. ಒಟ್ಟಾರೆ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಬಂದು ಏಳೂವರೆ ವರ್ಷ. ಸುಮ್ಮನೆ ಒಮ್ಮೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ ನೋಡೋಣ ಅನಿಸುತ್ತಿದೆ.
ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮವೊಂಬೋ ಕೋರ್ಸು ಮುಗಿಸಿ ಏನೇನೋ ಭಯಂಕರವೆನಿಸುವ ಕನಸು, ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಬಂದ, ಮಂಗಳೂರಿನ ಬೀದಿ ಸುತ್ತಿದ 2006ರ ದಿನಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೇನೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಮಂಗಳೂರನ್ನು.
ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಹೋದರೆ ಈಗ ಕಳೆದು ಹೋಗಿರುವ ನನ್ನ ‘ಕಡ್ತಲ’ ಎಂಬ ಬ್ರಾಂಡ್‌ನೇಮ್‌. ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಒಮ್ಮೆ ರಿವೈಂಡ್‌ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆನ್ನಿಸುವ ಹೊತ್ತು.

ಹಲವು ನಮಸ್ಕಾರಗಳು

ಕಡ್ತಲ ಎಂಬ ಪುಟ್ಟ ಊರಿನ ಹಾದಿ ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಓಡಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದವನಿಗೆ ಬದುಕಿನ ಗಂಭೀರತೆ ಅರಿವಾಗಿದ್ದೇ ಡಿಗ್ರಿ ಎಂಬೋ ಕೊಂಬು ಸ್ವಲ್ಪ ಚಿಗುರಿದಾಗ. ಏನೂ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬಾರದವನೆಂದುಕೊಂಡವ ಕಾರ್ಕಳದ ಭುವನೇಂದ್ರ ಕಾಲೇಜು ಎಂಬ ಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದ. ಕಾಲೇಜು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡಿತು. ಪೋಷಿಸಿತು. ಬೆಳೆಸಿತು. ಹಾ ಕೆಲ ಕಾಲ ಬದುಕೂ ಕೊಟ್ಟಿತು. ಅದಕ್ಕೊಂದು ಭಕ್ತಿಯ ನಮಸ್ಕಾರ.
ಮತ್ತಷ್ಟು ರಿವೈಂಡ್‌ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಮಂಗಳೂರಿನ ಆಕಾಶವಾಣಿಯ ಎತ್ತರದ ಟವರ್‌. ನನ್ನದೊಂದು ದೊಂಡೆ (ಗಂಟಲು–ಧ್ವನಿ)ಯನ್ನು ಊರಿಗೆಲ್ಲಾ ಕೇಳಿಸಿದ, ಸಾವಿರಾರು ಜನರಿಗೆ ಪರಿಚಯಿಸಿದ, ಕೆಲಸ ಕಲಿಸಿದ, ಗುರುಗಳು, ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಕೊಟ್ಟ
, ಕೀಟಲೆ, ಚೇಷ್ಟೆ ಸಹಿಸಿದ, ಅದ್ಭುತ ಪ್ರೀತಿಯ ದರ್ಶನ ಮಾಡಿಸಿದ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಮನೆ ಆಕಾಶವಾಣಿಗೆ ಭಕ್ತಿಯ ನಮಸ್ಕಾರ.
ಕಾರ್ಕಳದಿಂದ ಹೊರಡುವ ಒಂದು ಸ್ಥಳೀಯ ಪತ್ರಿಕೆ ‘ಜನಬಿಂಬ’. ಒಂದಿಷ್ಟು ಬರಹಗಳನ್ನು ಅದರಲ್ಲಿ ‘ಸೋಮಾರಿಕಟ್ಟೆಯಿಂದ’ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಗೀಚುತ್ತಿದ್ದೆ.  ನನಗೇನೋ ಬರೆಯಬೇಕು ಎಂಬ ತೆವಲು ಅಷ್ಟೆ. ಮುಂದೆ ಬರೆದೇ ಬದುಕುತ್ತೇನೆ. ಬರೆಯುತ್ತಲೇ ಬದುಕುತ್ತೇನೆ ಎಂಬ ಕಲ್ಪನೆಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಬಿಡಿ, ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ಎಂಬ ಕೋರ್ಸ್‌, ಉದ್ಯೋಗದ ಕ್ಷೇತ್ರ ಎಂಬ ಸಣ್ಣ ಮಾಹಿತಿಯೂ ಇಲ್ಲದ ಕಾಲವದು. ಅಂಥದ್ದರಲ್ಲಿ ಏನೋ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದದ್ದನ್ನು ಗೀಚುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅದು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಪರಿಣಾಮ ಎಷ್ಟಿದೆ ಎಂಬುದು ಒಂದೊಂದು ಕಾಲಂ ಬರುವಾಗಲೇ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಎರಡನೇ ಅಂಕಣ ಬರುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ನಮ್ಮೂರಿನ ಕುಡುಕರ ಕಟಕಟೆಯೊಳಗೆ ವಿಚಾರಣೆ ಎದುರಿಸಿದ್ದೆ. ಸುತ್ತಲೂ ಬಾಟಲ್‌ ಹಿಡಿದಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಮಧ್ಯೆ ನಾನೊಬ್ಬ ಅಯೋಗ್ಯ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ. ಕಾಲಂನ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಆಯ್ದು, ‘ನಾಯಕರ ಹೋಟೆಲಿನಲ್ಲಿ ಮಸಾಲೆದೋಸೆ ಮೂಸುವವರು ಯಾರು? ನಿನ್ನ ಸೋಮಾರಿಕಟ್ಟೆಯ ಸದಸ್ಯರ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಕೊಡು. ಈ ಸಾಲು ನನಗೇ ಬರೆದದ್ದು ಅಲ್ವಾ?’ ಹೀಗೆ ಪುಂಖಾನು ಪುಂಖದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು. ಸುಮಾರು 13 ಸರಣಿ ಬರೆದಿದ್ದೆ. ಎಷ್ಟೋ ವೇಳೆ ಸಂಪಾದಕ ರಾಧಾಕೃಷ್ಣ ತೋಡಿಕಾನರಿಗೇ ಈ ಕಾಲಂ ಪೇಚುಂಟು ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಅವರಿಗೆ ಬ
ರುತ್ತಿದ್ದ ಒತ್ತಡಗಳೇನೂ ಕಡಿಮೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೂ ಅನಿಯಮಿತವಾಗಿಯಾದರೂ ಕಾಲಂ ಪ್ರಕಟಗೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು. ಅಕ್ಷರ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅಂಬೆಗಾಲಿಡಲು (ಈಗಲೂ ಪರಿಪೂರ್ಣನಲ್ಲ) ವೇದಿಕೆ ಕೊಟ್ಟ ‘ಜನಬಿಂಬ’ಕ್ಕೆ ಋಣಿ. ಈ ಮಧ್ಯೆ ಮಂಗಳೂರಿನ ಗೆಳೆಯ ಕೃಷ್ಣಮೋಹನ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ಕೋರ್ಸ್‌ ಇದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತಲೆಗೆ ತುಂಬಿದ.
ಒಂದಿಷ್ಟು ಕಾಲ ನನ್ನ ಸೋಮಾರಿಕಟ್ಟೆ ಹೆಸರೇನೋ ಮಾಡಿತು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಸಹವಾಸವೇ ಬೇಡಪ್ಪಾ ಎಂದು ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ. ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಸಂದರ್ಭಕ್ಕೆ ಬರೆದ ಬರಹ. ಕಾಕತಾಳೀಯವೆಂಬಂತೆ ನಮ್ಮೂರಿನ ‘ಸಮಾಜ ಸೇವಕ’ರ ಎದೆಗೆ ನಾಟಿತಂತೆ. ಇಂಥ ಹಲವು ‘ಸೇವಕರು’ ಕೊಟ್ಟ ಮಾನಸಿಕ ಹಿಂಸೆ ಮರೆಯುವಂಥದ್ದಲ್ಲ. ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೂ ಒಂದಿಷ್ಟು ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಮೀಸಲಿಡುತ್ತೇನೆ. ತಪ್ಪದೇ ಓದಿ.
ಅಂತೂ ಹೊಟ್ಟೆಪಾಡಿಗೊಂದು ಕೆಲಸ ಬೇಕಲ್ಲ. ಅದೇ ತಾನೆ ಆರಂಭವಾಗಿದ್ದ ಉಷಾಕಿರಣ ಕೆಲಸ ಕೊಟ್ಟಿತು. ಒಳ್ಳೆಯದೋ ಕೆಟ್ಟದ್ದೊ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿ ನೇಮಕಾತಿ ಪತ್ರ ಬಂದ ಒಂದು ತಿಂಗಳಲ್ಲೇ ಸಂಸ್ಥೆ ಮುಚ್ಚಿತು. ಆದರೆ, ಮೂರು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸದ ಅಆಇಈ ಕಲಿಸಿದ ಸಂಸ್ಥೆಗೆ ಕೃತಜ್ಞ. ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಅಂಥ ಪತ್ರಿಕೆ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಬರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ ಎಂದೂ ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ಹೇಳಬಲ್ಲೆ.
ಮತ್ತೆ ಒಂದೆರಡು ತಿಂಗಳ ಬ್ರೇಕ್‌. ಬೇಜಾರಾದಾಗ ಅದೇ ಆಕಾಶವಾಣಿಯ ಸ್ಟುಡಿಯೋ. ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲದಲ್ಲೇ ಉದಯವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕುರ್ಚಿ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಎನ್‌.ಗುರುರಾಜ್‌ ಎಂಬ ಅದ್ಭುತ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಕೆಳಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಕೃತಜ್ಞತೆಯಿಂದಲೇ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಆ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಕರೆದು ಕೆಲಸ ಕೊಟ್ಟ ಅವರು ದೇವರಂತೆ ಕಂಡಿದ್ದರು.
ಆ ಸಂದರ್ಭದ ಆರಂಭವೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಕ್ಲಿಷ್ಟಕರವೇ ಆಗಿತ್ತು. ಮೊದಲೇ ಭಾಷೆ ಇಲ್ಲದವನನ್ನು ಭಾಷಾಂತರ ಮಾಡಲು ಹಾಕಿದರು. ಅಲ್ಲಿ ಏಕೋ ಸರಿಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ಇವನು ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲ ಎಂದುಕೊಂಡವರು, ಡೆಸ್ಕ್‌ಗೆ ಹಾಕಿದರು. ಅದು ಪತ್ರಿಕೆಯ ಮುಂಬೈ ಆವೃತ್ತಿ. ಸತೀಶ್‌ ಮಲ್ಯ ಎಂಬ ಗುರುಗಳು ಪಿರಿಪಿರಿ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಲಿಸಿದರು. ನಾನು ಪತ್ರಕರ್ತನಾಗಲಿಲ್ಲ. ಒಬ್ಬ ಒಳ್ಳೆಯ ಡಿಟಿಪಿ ಆಪರೇಟರ್‌ ಮತ್ತು ಪುಟವಿನ್ಯಾಸಕನಾಗಿದ್ದೆ. ದೇವರು ಕೈಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಕಸ, ಅಲ್ಲಿ ಹೇಗಿದ್ದರೂ ನಡೆಯುತ್ತದೆ ಎಂಬ ವಿಭಾಗಕ್ಕೆ ಹಾಕಿದ್ದರೋ ಅದೇ ವಿಭಾಗದ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಬಂತು. ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ನಾನೇ. ನನ್ನ ಮುಂಬೈ ಎಕ್ಸ್‌ಪ್ರೆಸ್‌ ವೇಗವಾಗಿಯೇ ಹೊರಟಿತು. ಒಂದಿಡೀ ಆವೃತ್ತಿಯ ನಿರ್ವಹಣೆ, ಸುದ್ದಿ ನಿರ್ಧಾರ ಎಲ್ಲವೂ ನನ್ನದೇ. ನನ್ನಿಂದೊಬ್ಬನಿಂದಲೇ ಅಲ್ಲವಾದರೂ ಆವೃತ್ತಿ ಕ್ಲಿಕ್‌ ಆಯಿತು ಎಂದು ವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ಹೇಳಬಲ್ಲೆ. ಓದುಗರ ಸಕಾರಾತ್ಮಕ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ತೆರೆಮರೆಯಿಂದಲೇ ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅರಿವಿಗೇ ಬಾರದಂತೆ ಓದುಗರೂ ಗುರುತಿಸಿದರು.
ಕಾಲ ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ. ನಾನೂ ಸುಮ್ಮನಿರಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಯಾಕೋ ಬೇಜಾರೆನಿಸಿತು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದ ಹಲವು ಮುಖಗಳನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೆ. ಸಾಕೆನಿಸಿತು. ಗೌರವದಿಂದಲೇ ಹೊರ ಹೊರಟೆ. ಒಂದಿಷ್ಟು ಕಾಲ ನನಗೆ ಡಿಗ್ರಿ ಕೊಟ್ಟ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಮೇಷ್ಟ್ರಾಗಿ ಸೇರಿದೆ. ಬಹುಶಃ ಶೇ 90ರಷ್ಟು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕನಾಗಿದ್ದದ್ದು ಇದ್ದರೆ ಇಲ್ಲಿಯೇ.
ಇದೇ ಸಾಕು. ಕ್ಷೇತ್ರದ ತಂಟೆಯೇ ಬೇಡ ಎಂದು ಸುಮ್ಮನಿದ್ದೆ. ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ಒಂಥರಾ ಆಲ್ಕೋಹಾಲ್‌ ಇದ್ದಹಾಗೆ. ಅದ್ಯಾಕೋ ಈ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಪರೀಕ್ಷೆ ಬರೆದೆ. ಯಾಕೋ ಸರಿಯಾಗಿ ಬರೆದಿಲ್ಲ ಅನಿಸಿತು. ಆಸೆಬಿಟ್ಟು ಇದ್ದ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರಾಯಿತು ಎಂದು ಸುಮ್ಮನಿದ್ದೆ. ಹಾಗೆ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದವನನ್ನು ಕ್ಷೇತ್ರದ ಅಲೆ ತನ್ನೊಳಗೆ ಬೇಡವೆಂದರೂ ಸೆಳೆದುಕೊಂಡಿತು. ಹಾಗೆ ಸೆಳೆದ ಮಂಗಳೂರಿನವರಿಗೆ ತುಂಬು ಕೃತಜ್ಞ.
ಸುಳಿಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಮೇಲೆ ಈಜಲೇಬೇಕು. ಈಜುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೇನೆ. ಈಜುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತೇನೆ. ಕೈ ಸೋಲುವವರೆಗೆ...
ಎಷ್ಟೋ ಆಸೆಗಳು ಮೂಡಿ ಕಮರಿವೆ. ಹೋ ನಾನು ಹಾಗಾಗಬೇಕಿತ್ತು. ಉದ್ಯಮಿಯಾಗಿ ದುಡ್ಡು ಮಾಡಬೇಕಿತ್ತು. ಮೇಷ್ಟ್ರಾಗಿ ಆರಾಮವಾಗಿರಬಹುದಿತ್ತು. ಇನ್ನಷ್ಟು ಓದಬೇಕಿತ್ತು. ಛೆ ಕಥೆಗಾರನೋ ಕಲಾವಿದನೋ ಆಗಿ ಸುತ್ತಾಡುತ್ತಲೇ ಇರಬೇಕಿತ್ತು. ಹೀಗೆ ಒಂದಾ ಎರಡಾ... ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಇರುವಂತೆ ನನಗೂ ನೂರಾರು ಆಸೆ, ಕನಸು. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಯಾವುದೂ ಕೈಗೂಡಲಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಕೊರಗು.
ಒಂದು ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬಂದೆ. ಇದು ನನ್ನ ಆಟದ ಮೈದಾನ. ಇಲ್ಲಿರುವಷ್ಟು ಕಾಲ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಆಡಬೇಕು. ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ನನಗೇ ಸಾಕೆನಿಸಬಹುದು. ಎದುರಾಳಿ ಸೋಲಿಸಲೂಬಹುದು. ಆಗ ಹೊರನಡೆದಾಗ ಇನ್ನೊಂದು ದಾರಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ಬಂದ ಬದುಕನ್ನು ಹಾಗೇ ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು. ಆಟದ ಮೈದಾನದಲ್ಲಿರುವಾಗ ಈಜುಕೊಳದ ಚಿಂತೆಯೇಕೆ? ಹೀಗೆ ಗಟ್ಟಿ ನಿರ್ಧಾರದ ಕಲ್ಲು ಹೊತ್ತು ಕನಸುಗಳನ್ನು ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಸಮಾಧಿ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ.
 ನಕ್ಷೆಯಲ್ಲೇ ನೋಡದ ದಾವಣಗೆರೆಯಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷ ಕಳೆದೆ. ಮತ್ತೂ ಅದರಾಚೆ ನೋಡದ ನನ್ನನ್ನು ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕ ಕರೆದಿದೆ. ನೋಡೋಣ ಮುಂದಿನ ದಾರಿ ಎಲ್ಲಿಗೆ?
 ಈ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ನೂರಾರು ಜನ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದಾರೆ. ಗುರುಗುರು ಎನ್ನುತ್ತಲೇ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಲಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಬಯಲು ಸೀಮೆಯ ಹಳ್ಳಿ ಹಳ್ಳಿ ಸುತ್ತಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಗ್ರಾಮ ಪಂಚಾಯಿತಿಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ಲೋಕಸಭೆಯವರೆಗೂ ಚುನಾವಣೆ, ರಾಜಕೀಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಪ್ರಾಯೋಗಿಕವಾಗಿ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷ ಕಲಿಸಿದ ಹಿರಿಯರಿದ್ದಾರೆ. ಮುಂಗೋಪ ಸ್ವಭಾವದ ನಾನು ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಅವರನ್ನೂ ಬೈದದ್ದಿದೆ. ಮುನಿಸಿಕೊಂಡದ್ದಿದೆ. ಅವರಿಂದ ಸಾಕಷ್ಟು ಬಾರಿ ಬೈಸಿಕೊಂಡದ್ದಿದೆ (ಅವರ ಕೆಲವು ತಿಕ್ಕಲುತನಗಳೂ ಹಾಗೇ ಇದ್ದವು ಎಂಬುದೂ ಉಲ್ಲೇಖಾರ್ಹ). ಆ ಕಠಿಣ ತರಬೇತಿಯ ಫಲಿತಾಂಶ ಈಗ ಸಿಗುತ್ತಿದೆ. ಹೌದು ಅಂಥ ತರಬೇತಿ ಕೊಟ್ಟ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಹಿರಿಯರು ಮತ್ತೂ ಬೆಳೆದು ತಮ್ಮೂರು ಸೇರಿದ್ದಾರೆ. ಅವರಿಗೆ ಕೃತಜ್ಞತೆಯ ನಮಸ್ಕಾರ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನ ಆಫೀಸಿನ ನಾಲ್ಕು ಗೋಡೆಗಳ ನಡುವೆ ಅವರ ಮೇಲೆ ಕೋಪ ಕಾರಿದ್ದಕ್ಕೆ ಕ್ಷಮೆ ಕೋರುವ ಸಹಿತ.
ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ಹಿರಿಯರ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಬೇಕೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ಅವರು ಇವೆರಡಕ್ಕೂ ಅರ್ಹರಲ್ಲ. ಬಹುಶಃ ಆ ಕಾಲ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಿದ್ದರೆ ನಾನು ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂದಷ್ಟೇ ಹೇಳಿ ಮುಗಿಸುತ್ತೇನೆ.
ದಾವಣಗೆರೆಯಲ್ಲಿ ವೃತ್ತಿಗೆಳೆಯರ ನಡುವೆ ಮಧುರ ಪ್ರೀತಿ ಅನುಭವಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಮಾನವೀಯ ಹೃದಯ ಕಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಬಂದ ಆರು ತಿಂಗಳಲ್ಲೇ ತಂದೆ ಅಸ್ವಸ್ಥರಾದಾಗ ದುಡ್ಡುಕೊಟ್ಟು ಬಸ್ಸು ಹತ್ತಿಸಿದ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳು, ಹುಷಾರಿಲ್ಲದೇ ಬಿದ್ದುಕೊಂಡಿದ್ದಾಗ ಡಾಕ್ಟ್ರಬಳಿ ಕರೆದೊಯ್ದ ಹಿರಿಯ ಗೆಳೆಯ ಚಂದ್ರ,  ಒಂದಿಷ್ಟು ಗಂಜಿ ತಂದು ಕೊಟ್ಟ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿ, ಸೋಂಬೇರಿಯಾಗಿದ್ದವನಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಊಟ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದ ಭಗತ್‌ಸಿಂಗ್‌ ನಗರದ ನನ್ನ ಪಕ್ಕದಮನೆಯ ಅಮ್ಮ. ಕೊನೆಗೂ ಪ್ರೀತಿಯ ನೋಟ ಬೀರಿದ ಹುಡುಗಿ, ಮನೆತುಂಬಾ ಓಡಾಡಿಕೊಂಡು ಗದ್ದಲ ಎಬ್ಬಿಸುತ್ತಿದ್ದ ತುಂಟ ಮಕ್ಕಳು... ಹೀಗೆ ಬಯಲು ಸೀಮೆಯ ಹೃದಯ ತುಂಬಿದ ಮುಗ್ದ ಪ್ರೀತಿಯ ಮುಖಗಳು ಸಾವಿರಾರು ಇವೆ.
ನಮ್ಮ  ಜಿಲ್ಲೆಯ ‘ಬುದ್ಧಿವಂತ’ರೆನಿಸಿಕೊಂಡವರು ಕಲಿಯಲೇಬೇಕಾದ ಪಾಠವಿದು.
ಈ ನಡುವೆ ವೃತ್ತಿಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಗದ್ದಲಗಳು ಇಲ್ಲದಿಲ್ಲ. ಸ್ವಲ್ಪ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದೆ ಅಷ್ಟೇ. ಸಂಸ್ಥೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟಿತು. ಅದೂ ಅಲ್ಪ ಅವಧಿಯಲ್ಲೇ. ಇದೆಲ್ಲಾ ಏನು ಮಾಡಿತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಹಂತದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ವಿಕೋಪಕ್ಕೇರಿ ಇನ್ನೇನು ಈ ಸಂಸ್ಥೆಯಲ್ಲ ಯಾವ ಸಂಸ್ಥೆ, ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿಯೂ ಕೆಲಸ ಸಿಗಬಾರದಂಥ ಸನ್ನಿವೇಶ ನಿರ್ಮಿಸುವ ಘಟನೆ ನಡೆಯಿತು. ನಾನೂ ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಒಂದು ಕಾಲು ಹೊರಗಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಆದರೆ, ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದವರನ್ನೂ ಸುಮ್ಮನೆ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಸೇಡಿನ ಸಹಿತ. (ಈ ಘಟನೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ತಪ್ಪಿಲ್ಲವಾದರೂ ಮುಂಗೋಪದ ಪಾಲು ಇದೆ ಎಂದು ಹೇಳಲು ವಿಷಾದವಿದೆ)
ನನಗೊಂದು ವಿಶ್ವಾಸವಿತ್ತು. ತಪ್ಪಿ ನಡೆದಿಲ್ಲ. ತಲೆ ಬಾಗಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೆ, ತಲೆತಗ್ಗಿಸಿಲ್ಲ. ವಾಸ್ತವ ನನ್ನಪರ ಇತ್ತು. ಘಟನೆಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾದ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳು ನನ್ನಪರ ಏನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ವಾಸ್ತವದ ಪರ ನಿಂತರು. ನನಗೆ, ಸಂಸ್ಥೆಗೆ ಅಷ್ಟೇ ಸಾಕಿತ್ತು. ಅಂಥದ್ದೊಂದು ಸನ್ನಿವೇಶ ತಪ್ಪಿಹೋಯಿತು. ಆದರೆ, ಕೊನೆಗೂ ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣರಾದವರಿಗೆ ಮನವರಿಕೆಯಾಯಿತು. ತಾನು ಹೀಗೆ ಮಾಡಬಾರದಿತ್ತು. ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ಅವರದೇ ವೃತ್ತಿಬದುಕಿಗೆ ಕಲ್ಲು ಬೀಳುವ ಅಥವಾ ಕಪ್ಪು ಚುಕ್ಕೆ ಮೂಡಿಸುವ ಎಲ್ಲ ಸನ್ನಿವೇಶ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿ ಎಲ್ಲವೂ ಮುಗಿದೇ ಹೋಯಿತು ಎಂದಾದಾಗ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಎದುರುಹಾಕಿಕೊಂಡು ನಾನೇ ತಡೆದಿದ್ದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಹಲವು ಟೀಕೆ, ಅಪಹಾಸ್ಯಗಳನ್ನೂ ಎದುರಿಸಬೇಕಾಯಿತು. ಹೌದು ನಿಸರ್ಗ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸರಿಪಡಿಸುತ್ತದೆ (Belive the nature. Nature heels everything) ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆ ನನ್ನದು. ನಾವು ಯಾರೂ ಏನೂ ಮಾಡಬೇಕಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವೂ ತಾನಾಗಿಯೇ ಸರಿಹೋಗುತ್ತದೆ. ನನ್ನ ಬದುಕಿನುದ್ದಕ್ಕೂ ಆಗಿದ್ದೂ ಅದೇ. ಇರುವ ನಾಲ್ಕು ದಿನ ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ಇರೋಣ ಅಲ್ವಾ?
ಹಾಗೆಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ನಾನು ನೂರಕ್ಕೆ ನೂರು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಎಂದೇನೂ ಭಾವಿಸಬೇಕಿಲ್ಲ. ನನ್ನಲ್ಲೂ ನೂರಾರು ತಿಕ್ಕಲುತನ, ಕೀಟಲೆಬುದ್ದಿ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಕಿಡಿಗೇಡಿತನವೂ ಇಣುಕಿದ್ದಿದೆ. ವ್ಯಕ್ತಿಗತ ದೌರ್ಬಲ್ಯಗಳೂ ಇವೆ. ಆದರೆ, ಅದು ನನ್ನ ವೃತ್ತಿ, ಬದುಕು, ಯಾವುದೇ ವ್ಯಕ್ತಿ, ಸಂಸ್ಥೆಗೆ ತೊಂದರೆ ಉಂಟು ಮಾಡಿಲ್ಲ ಅಷ್ಟೇ.
ಅಡ್ಡದಾರಿ ಹಿಡಿದು ದುಡ್ಡು ಮಾಡುವ ಚಾಲಾಕಿತನ ನನ್ನಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಯಾವುದೋ ವಿಷಯ, ವಸ್ತುವಿಗಾಗಿ ಕೈಚಾಚಿದ್ದೂ ಇಲ್ಲ. ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ದುಡ್ಡು ಕಾಸಿನ ಕೊರತೆಯೂ ಕಾಡಿಲ್ಲ. ವೇತನ ಸಾಲದಿದ್ದರೆ ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಗೆಳೆಯರೆಂಬ ಕುಬೇರರು ಇರಬೇಕಾದರೆ ಚಿಂತೆಯೇಕೆ? ಚಟ ಚಾಳಿಗಳೂ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಮತ್ತೇನು?
ಒಟ್ಟಾರೆ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಭ್ರಷ್ಟನಾದದ್ದಿದೆ. ಅದೂ ಯಾವುದೋ ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದು. ಇನ್ಯಾವನೋ ಅಯೋಗ್ಯನನ್ನು ಸತ್ಯಹರಿಶ್ಚಂದ್ರ ಎಂದು ಬಿಂಬಿಸಬೇಕಾಗಿ ಬಂದದ್ದು, ಸತ್ಯ ಮರೆಮಾಚಬೇಕಾಗಿ ಬಂದದ್ದು ಹೀಗೆ ಹಲವು ಸಂದರ್ಭಗಳಿವೆ. ಈಗ ಎಲ್ಲವೂ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ.
ಅಪಾಯಕಾರಿ ಸ್ಥಳಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಫೋಟೋ ತೆಗೆದದ್ದು, ನಡುರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಬೆಂಕಿ ದುರಂತದ ಫೋಟೋ ತೆಗೆದು ವರದಿ ಪ್ರಕಟಿಸಿಯೂ ಬೈಸಿಕೊಂಡದ್ದು, ದುರ್ಗಮ್ಮನ ಜಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಗಲಾಟೆಯ ಫೋಟೋ ತೆಗೆದು ಹೊಡೆಸಿಕೊಂಡು, ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಕಳೆದುಕೊಂಡದ್ದು. (ಕೊನೆಗೂ ಸಿಕ್ಕಿತು) ಆದರೆ, ಕನಿಷ್ಠ ದೂರುಕೊಡಲೂ ಅಸಹಾಯಕನಾಗಿ ಮೋಸ ಹೋದದ್ದು, ಬೆಳಗಿನ ಜಾವ ಮೂರು ಗಂಟೆಯವರೆಗೆ ಸೂಕ್ತ ಯೋಜನೆಯಿಲ್ಲದ ಹಿರಿಯರ ‘ಮಂತ್ರೋಚ್ಛಾರಣೆ’ಯ ಸಹಿತ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಪುಟ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದದ್ದು. ಎಲ್ಲವನ್ನು ಮಾಡಿಯೂ ಮರುದಿನ ತಪ್ಪು ಹುಡುಕುವ ನಮ್ಮವರದೇ ‘ಫಿಟ್ಟಿಂಗ್‌’ಗಳಿಗೆ ನೊಂದುಕೊಂಡದ್ದು... ಇವೆಲ್ಲಾ ನೋಡುವಾಗ ಇದು ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮವೇ ಅಥವಾ ವೇಶ್ಯಾವಾಟಿಕೆಯೇ? ಎಂದು ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ನನ್ನನ್ನೇ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿಕೊಂಡದ್ದಿದೆ.
ವೇಶ್ಯೆಗಾದರೂ ತಾನು ಯಾರ ಜತೆ ಮಲಗಬೇಕು ಎಂಬ ಆಯ್ಕೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ಪತ್ರಕರ್ತರಿಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ವ್ಯಕ್ತಿ/ ಘಟನೆ ಒಳ್ಳೆಯದೋ ಕೆಟ್ಟದ್ದೋ... ಬರೆಯಲೇಬೇಕು. ಬೇಡವೆಂದರೂ ಸ್ಪಂದಿಸಲೇಬೇಕು. ಕೊನೆಗೆರಡು ಬೈಗುಳ ಸ್ವೀಕರಿಸಲೇಬೇಕು.
ಹಿರಿಯರೇ ಒಂದು ಮಾತು ನೆನಪಿಡಿ. ನಮ್ಮದು ಪತ್ರಿಕಾ ಕಚೇರಿ. ಪೊಲೀಸ್‌ ಠಾಣೆ ಅಲ್ಲ.
ಒಟ್ಟಾರೆ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಹಲವು ಮುಖಗಳನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೆ ಎಂದೆನಲ್ಲಾ 2006ರಿಂದ ಇಲ್ಲಿವರೆಗೆ ಕೆಲವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.
* ಯಾವುದೋ ತನಿಖಾ ವರದಿ ಬರೆಸಿ ಪ್ರಕಟಿಸಿದ ಸ್ಥಾನಿಕ ಸಂಪಾದಕರನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೇನೆ. ಎಲ್ಲವೂ ಸರಿಯಿದ್ದರೂ ಮರುದಿನ ಪತ್ರಿಕಾ ಸಂಸ್ಥೆ ಹಾಗೂ ವರದಿಯಲ್ಲಿ ಒಳಗೊಂಡ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಒತ್ತಡಕ್ಕೊಳಗಾಗಿ ತಾವೇ ಸ್ಪಷ್ಟನೆ ಬರೆದ ಅವರನ್ನೂ ನೋಡಿದ್ದೇನೆ.
*ಅದ್ಯಾರೋ ಅಯೋಗ್ಯ ಫೋನ್‌ನಲ್ಲಿ ಗುರ್‌ ಎಂದರೂ ಗಡಗಡ ನಡುಗುವ ಸಂಪಾದಕರನ್ನೂ ನೋಡಿದ್ದೇನೆ.
* ಪತ್ರಿಕಾ ಕಚೇರಿಯನ್ನು ಜೈಲಿನಥರ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನೂ ನೋಡಿದ್ದೇನೆ. * ಅಪರೂಪಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಮಾನವೀಯ ಮುಖಗಳನ್ನೂ ನೋಡಿದ್ದೇನೆ.
* ಪತ್ರಕರ್ತ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ದೊಡ್ಡ ಅರ್ಥ ಹಾಗೂ ವ್ಯಾಖ್ಯೆಯಿದೆ. ಆದರೆ, ನಾನೊಬ್ಬ ವರದಿಗಾರ ಅನಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಅಷ್ಟೆ. ಪತ್ರಕರ್ತ ಅನಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಇನ್ನೂ ದಾರಿ ದೂರವಿದೆ.

ಒಟ್ಟಾರೆ ನನ್ನದೂ ಒಂದು ನೌಕರಿ ಅಷ್ಟೆ. ಅದರಾಚೆ ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ಬರೆದು ಸಮಾಜ ಸುಧಾರಣೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ ಎಂಬ ಕಾಲ ಸಂಪೂರ್ಣ ಹೋಯಿತು. ಒಂದಿಷ್ಟು ಸಂದೇಶ ಕೊಟ್ಟು ಸುಮ್ಮನಾಗಬಹುದು ಅಷ್ಟೆ. ನಮಗಿರುವ ಇತಿಮಿತಿ, ಚೌಕಟ್ಟು ಹಾಗಿದೆ. ಇದು ಈ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಬಹುತೇಕರಿಗೆ ಅನ್ವಯಿಸುವ ಮಾತು.

ಕಂಡದ್ದು/ ಗಳಿಸಿದ್ದು

* ಒಂದು ನೌಕರಿ, ಕರ್ನಾಟಕದ ಮಾನವೀಯ ಮುಖ, ಭೌಗೋಳಿಕ ಪರಿಸರ, ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಅಧ್ಯಯನ. ಕರ್ನಾಟಕದ ಹಲವು ಮುಖಗಳನ್ನು ನೋಡಿದೆ. ಹಾ ಓಡಾಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ಗೌರವದ ಸಂಬಳ. ಒಂದಿಷ್ಟು ಪ್ರಶಂಸೆ. ಮಲ್ಲಿಗೆಯ ಜತೆಗೆ ನಾರಿಗೂ ಗೌರವ ಅಷ್ಟೆ.

ಕಳೆದುಕೊಂಡದ್ದು

* ನನ್ನೂರು. ಜನ. ಊರಿನ ಸುಖ–ದುಃಖ, ನಮ್ಮವರ ಒಡನಾಟ. ಆಟ, ಜಾತ್ರೆ, ನಾಟಕ, ಸಂಬಂಧಗಳು, ನನ್ನ ಕುಟುಂಬ, ಭಾವನೆಗಳು, ಹಲವಾರು ಬಾರಿ ನೆಮ್ಮದಿ.

ಕೃತಜ್ಞ

ಇರಲಿ ಬಿಡಿ ಸುಖದುಃಖ ಎಲ್ಲೆಡೆಯೂ ಇದ್ದದ್ದೆ. ಒಂದು ಗಳಿಸಿದರೆ ಇನ್ನೊಂದನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಲೇಬೇಕು. ಹಾಗಾಗಿ ಅದು ಯಾವ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿಯೂ ಅನಿವಾರ್ಯವೇ. ಒಂದು ಗೌರವದ ಬದುಕುಕೊಟ್ಟ ಕ್ಷೇತ್ರ ಹಾಗೂ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ಕೃತಜ್ಞ.

ಕಡ್ತಲವೊಂದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು....

ಗೆಳೆಯರೇ ವೃತ್ತಿಬದುಕು ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದವರೆಗೂ ನನ್ನನ್ನು ಕರೆದುತಂದಿದೆ. ನಾನು ಈ ನಾಡನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತೇನೆ. ವೃತ್ತಿ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಕರೆದುತಂದ ಎಲ್ಲ ಊರುಗಳೂ, ಸಂಸ್ಥೆ, ವ್ಯವಸ್ಥೆ ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಿವೆ. ಆದರಿಸಿವೆ. ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಿವೆ, ತಪ್ಪಿದಾಗ ಆರೋಗ್ಯಕರವಾಗಿ ತಿದ್ದಿ ತೀಡಿವೆ.  
ಆದರೆ....
ಕಡ್ತಲವೊಂದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು.
ನನ್ನ ಸಂಸ್ಥೆ ಶರತ್‌ ಹೆಗ್ಡೆ, ಕಡ್ತಲ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಕಡ್ತಲವನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿ ಹಾಕಿದಾಗ ಒಂಥರಾ ಬಾಲ ಕಟ್‌ ಮಾಡಿದ ಹಾಗಾಗಿತ್ತು. ಕೆಲಕಾಲ ಬೇಸರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಪ್ರೀತಿಯ ಹೆಸರದು.
ಆದರೆ, ಪತ್ರಿಕಾ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಅಂಬೆಗಾಲಿಡುತ್ತಿದ್ದವನನ್ನು ತುಳಿದು ಹಾಕಲು ಶತಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದ ನನ್ನೂರು ಕಡ್ತಲದ ಕೆಲವು ‘ಕೊಳಕುಮಂಡಲ’, ‘ಕನ್ನಡಿ ಹಾವು’ಗಳಿಗೆ ಕೃತಜ್ಞತೆಯ ಹಾಲು ಎರೆಯುತ್ತೇನೆ. (ಹಾಗಿದ್ದರೂ
ಅಲ್ಲಿನ ಒಳ್ಳೆಯ ಮನಸ್ಸುಗಳಿಗೆ ಬೆನ್ನುತಟ್ಟಿದ ಕೈಗಳಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ)
ಅವು ಭುಸುಗುಟ್ಟಿದವು. ಕಚ್ಚಲು ಬಂದವು. ಹಲವಾರು ಬಾರಿ ಥೇಟ್‌ ನಾಯಿಗಳಂತೆ ಅರಚಿದವು. ತಿರುಗಿಬಿದ್ದಾಗಲೂ ಸುಮ್ಮನಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಅವುಗಳ ಭುಸುಗುಡುವಿಕೆ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನೀಡಿದ ಮಾನಸಿಕ ಹಿಂಸೆಯೇ ಇಂದು ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ನಿಂತು ನಿಭಾಯಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು. ಸಮಾಜಸೇವಕರ ಸೋಗಿನಲ್ಲಿರುವ ಈ ವಿಷಜಂತುಗಳಿಗೆ ಸೊಪ್ಪುಹಾಕಲಿಲ್ಲ. ಹಿಂಬಾಲಕನಾಗಲಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ವಿನಾಕಾರಣ ಹೊಗಳಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ
. ಇದೇ ಸಮಸ್ಯೆ. ಹೋಗಲಿ ಇದೆಲ್ಲಾ ಆದಾಗ ಮನೆಯಲ್ಲೊಂದು ಧೈರ್ಯದ ಮಾತೂ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೂ ಧೈರ್ಯಮಾಡಿದೆ. ಇವು ಬೌಗುಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನಿಂತೆ. ಮುಂದೆಯೂ ನಿಲ್ಲುತ್ತೇನೆ. ಹಾವುಗಳು ಮಾತ್ರ ಹುತ್ತಬಿಟ್ಟು ಹೊರಬಂದಿಲ್ಲ.
ಗಾಳಿ ಸ್ವಚ್ಛವಾಗಿರುವಷ್ಟು ಕಾಲ ಹಕ್ಕಿ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಹಾರುತ್ತಿದೆ. ಹಾಡುತ್ತಿದೆ. ಮುಂದೆಯೂ ಹಾಡುತ್ತಿರುತ್ತದೆ.